Onze kennismaking met Anne-Marie en Erik in 2008 volgde op een, voor ons, droevige gebeurtenis; Barbarella van de Abbai, ons allereerste abessijntje, stierf. Onze hechting was groot. Na 17 jaar lief en leed met haar gedeeld te hebben, moesten we afscheid van haar nemen, ons trouwe vriendinnetje. Meran haar zoon en twee jaar jonger, bleef net als wij aangeslagen achter. Hij miste haar erg en verdrietig en inactief zocht hij de hele dag mijn schoot op. Hij had een soortgenootje nodig om mee te spelen en te stoeien en hem over het gemis heen te helpen.

We waren inmiddels helemaal verknocht geraakt aan het abessijnse ras. Als je eenmaal kennis met hen hebt gemaakt, ben je verkocht. Op internet zocht ik naar een goede Cattery en mijn oog viel op Cattery Valandil in Arnhem. Niet alleen de goed verzorgde website met alle nodige informatie, maar vooral Anne-Marie’s zeer persoonlijke  dagboekjes over haar katten van klein tot groot (en later ook hondjes) troffen mij zeer. Zij schreef zo open over alle vreugdes en problemen, die op haar weg kwamen als cattery houdster. Met haar durfde ik het wel aan om samen naar een goed kameraadje voor Meran te zoeken.

Na een half jaar mailcontact, nodigde Anne-Marie ons uit eens langs te komen om kennis te maken met hen en hun dieren. Het nestje van Bibi en Be Happy was een paar weken oud en bestond uit een katertje, Fox, en twee poesjes, Cherie en Jade. Eén van deze twee poesjes zou ons in de toekomst mogelijk gezelschap gaan houden.

Dat eerste bezoek zullen mijn man en ik niet snel vergeten. Erik ontving ons en ging Anne-Marie halen. We stonden in de woonkamer en opeens kwamen ze geruisloos overal vandaan, de abessijnen van Valandil. Hun ranke door donkere tickering getekende staarten sierlijk met zich meedragend, schoten ze pijlsnel langs ons heen. Op kussens en in hangmandjes aan de verwarming, ontwaarden we daarna nog meer slapende abessijnen en hondjes, die net zo groot waren als de volwassen katten. Een geweldige ervaring, zoveel dieren in harmonie bij elkaar te zien.  Anne-Marie’s betrokkenheid werd ons nog eens bevestigd door de paar zwerfkatjes, die door haar even liefdevol waren opgevangen.

Zij springt van grote hoogten, lijkt soms te kunnen vliegen en oogst voor haar acrobatische toeren grote bewondering bij Meran en ons.                                                                                                 De vreugde waarmee ze Meran begroet, wanneer hij, net ontwaakt uit zijn middagslaapje, de ‘poezekooi’ betreed, is hartverwarmend. Met een vaart komt ze aanrennen, slaat haar beide pootjes om zijn hals, zodat hij meestal zijn evenwicht verliest, omvalt en meteen goed wakker is.