Valandil's C-nestje
 15-7-2011
Valandil's Amazing Rose x SC Des Entrechats Be Happy
9-9-2007
Vanmorgen werden we overvallen door de aankomende bevalling van Rose.
Ze zat zo lief met Beau in de kitten bench te smoezen dat ik dacht, dat moet ik even vastleggen.
Toen ze zich draaide zag ik een vruchtblaas, snel manlief geroepen en de werpkist en de spullen voor de bevalling gepakt.
Een kwartier later was het eerste kitten er. Blijkbaar hebben ze toch een romantische nacht gehad in hun kattenparadijs,
en als je dat meerekent kom je uit op dag 62, een prachtige dag om te bevallen, dacht Rose. De bevalling verliep vlotjes.
Toen het eerste kitten er was heb ik snel mijn vriendin gebeld die graag bij de bevalling wilde zijn,
ook al zijn we allemaal best moe nu, we genieten enorm van deze vijf zonnestraaltjes !


Valandil's Charming Sem                            Valandil's Charming Timo


Valandil's Charming Stevie                               Valandil's Charming Leonardo


Valandil's Charming Amy


Kortom Valandil's Charming Five

Valandil's Charming Sem, wildkleur katertje 87 gram 
Valandil's Charming Timo, wildkleur katertje 96 gram 
Valandil's Charming Stevie, wildkleur katertje 97 gram
Valandil's Charming Leonardo, wildkleur katertje 93 gram 
Valandil's Charming Amy, wildkleur poesje 91 gram

10-9-2007
Wat is het weer genieten, heel bijzonder dat Rose die we natuurlijk geboren hebben zien worden, nu zo trots ligt te wezen in dezelfde kraamkamer als waarin ze geboren is.
Ze doet het goed is een waanzinnig lieve en relaxte mama.
Een voor een komen ze even bij haar kijken, en dat vind ze allemaal prima.
De kleintjes zijn lekker levendig en zogen goed, nu hopen dat de melkproductie ook snel goed op gang gaat komen.


Valandil's Charming Five 24 uur oud
11-9-2007
Hello world here we are the Charming Five !

13-9-2007
Vandaag zijn de ukjes vier dagen oud, en alles gaat geweldig.
Rose is een geweldige mama, net als haar mama Noa. Beau is ook een superpapa, wat geweldig om dat zo weer te zien.
Als de kleintjes op de weegschaal gaan, komt hij er meteen bij en alle vijf krijgen ze daar een paar likken op hun bolletje van hem.
Oma Noa gaat met regelmaat even bij haar kleinkinderen kijken en ook opa Yamie vind zijn kleinkinderen geweldig.
Ze "vergist" zich volgens mij ook wel eens onze Noa, want als Rose even uit de kraamkamer is en de kleintjes gaan piepen dan stapt ze er meteen op af en wil er haast bij gaan liggen.
Dit doet ze nog niet, maar het zal mij niet verbazen als ze het een deze dagen wel gaat doen ;-)

16-9-2007
De Charming Five zijn alweer een week oud. Alles gaat geweldig.
Rose is net zo'n supermama als onze Noa.
Wat ben ik trots op mijn meisje.
De kleintjes zijn al volop aan het kieren met de oogjes. Ook het schuifelen door de werpkist vinden ze erg leuk.

19-9-2007
Vandaag de 9de dag voor de Charming Five, het gaat geweldig met ze.
Rose is een supermama en het eten is op het moment niet aan te slepen... maar dat is niet zo vreemd als je vijf buikjes moet vullen ;-)
Papa Beau vind zijn kids met de dag leuker, als Rose even d'r pootjes aan het strekken is kruipt hij er snel bij.
Zo geweldig leuk om te zien dat ook hij zo lieve zorgzame vader is.
Vier van de vijf hebben hun oogjes al open. Amy is ondanks dat ze het enigste meisje is de zwaarste van het stel.

24-9-2007
Het gaat goed met de Charming Five, ze groeien als kool. Ze zijn inmiddels uit de werpkist en hebben een grotere ruimte gekregen.
Rose vind dat heerlijk en de kleintjes ook. Ze beginnen al wat rond te stappen dat is zo geweldig om te zien.
Alles gaat due goed, het is alleen lastig om dit mooie stel op de foto te krijgen ;-)
Ik zal vandaag weer eens een poging doen, bij deze alvast een foto van gisteren.

26-9-2007
De Charming Five wordt nu met de dag leuker, het zijn zeer eigenwijze kleine abessijntjes.
Het is mooi te zien dat ze allemaal al wat "persoonlijkheid" gaan laten zien.
Ze stappen al mooi rond, en soms is Rose even totaal het overzicht kwijt... dan rennen ze alle 5 net een andere kant op.
Wat foto's van vandaag


Rose met Timo


Valandil's Charming Five 16 dagen oud
29-9-2007
De Charming Five is vandaag alweer 19 dagen oud, wat gaat het allemaal snel.
Vandaag hebben ze hun eerste stappen op het speelkleed gezet, en dat was dolle pret.
Zo klein als ze ook zijn, ze zijn al watervlug.


Valandil's Charming Five 19 dagen oud
3-10-2007
Vanmiddag om 3 uur is Amy in de pootjes van mama Rose overleden.
5-10-2007
Hoe dingen ineens om kunnen slaan... Maandag 24 september werd mama Rose ziek, flink verkouden waardoor ze minder zin in eten had omdat de neus dicht zit en slikken pijn doet.
Gelukkig zagen we dat de antibiotica en de pijnstiller snel aansloegen en dat ze gelukkig weer ging eten.
Maar ja de zorg om de kittens was groot. Iedere dag die voorbij ging en dat Rose opknapte en de kittens geen ziekteverschijnselen vertoonde waren we erg dankbaar.
De vijfling leek zo sterk, maar werd zondag de 30ste toch ziek. Meteen naar de dierenarts met Rose en kittens. Alles goed laten bekijken en de kittens ook op de antibiotica.
Amy was maandag nog zieker ze had het vreselijk benauwd en kon niet meer bij Rose drinken, uit een flesje drinken ging ook niet dus besloten met de sonde te gaan voeden.
Het dappere meiske vocht voor elke hap lucht, het kleine lijfje kon dit niet aan en woensdag is Amy in de pootjes van Rose tussen haar broers overleden.
De schrik was groot toen in de middag ook de jongens moeilijker gingen slikken, weer alles opgepakt en naar de dierenarts gegaan.
Kleine Sem stortte daar helemaal in maar we wisten hem erdoor te krijgen.
De jongens op Stevie na kunnen ook niet meer bij Rose drinken, dus om er toch voeding in te krijgen druppel voor druppel gaan voeden.
De neusje zitten verstopt en zuigen kunnen ze dus niet.
Op deze manier wist ik er toch wat in te krijgen iedere 2 uur. Het gaat op en neer, 3 jongens zijn nu in kritieke fase.
Ze zijn inmiddels ook al op de sonde sinds vannacht 3 uur, zo kan ik in iedere geval genoeg voeding die ze zo hard nodig hebben erin krijgen zonder dat ze daar te moe van worden.
Ik hoop en bid dat de antibioticum aan gaat slaan...... maar leef tussen hoop en vrees..... de spanning is op mijn lijf geslagen en ik krijg zelf ook al 2 dagen nauwelijks een hap door mijn keel.
Laat alle duimen draaien, alle kaarsje branden dat de jongens erdoor mogen komen.
6-10-2007
Kleine dappere Sem is vanmorgen om half 6 overleden.... ik troost me met de gedachte dat Amy en Sem nu samen zijn.
Ik ben de hoop verloren dat de andere 2 die ook erg ziek zijn erdoor mogen komen.
De vreselijke moeite die ze moeten doen om adem te halen is denk ik veels te zwaar voor de kleine lijfjes.
Alles wat we doen, sondevoedingen, vochtinfusen, medicatie niets lijkt te mogen helpen.
Stevie is de enigste die de dans lijkt te ontspringen hij hapte gisteren zijn eerst vaste voedsel weg.
Dat is een klein lichtpuntje want mama Rose is vreselijk van slag en omdat hij als enigste nog bij haar drinkt vrees ik dat de melkproductie steeds minder en minder gaat worden....
7-10-2007
Leonardo is gisteravond om half 12 overleden...... ik heb er geen woorden meer voor.
Ben verslagen.....
8-10-2007
Timo is vannacht overleden..... wat kan ik nog zeggen.
Stille hoop dat Stevie het gaat redden? Huilen met Rose die zo wanhopig op zoek is naar haar kinderen.
De angst voor de kittens van Nana? Ik ben even gewoon stil, wil even niet meer denken.
Alleen maar er zijn voor Rose, die geen seconde bij me weg is.
Die steeds weer met Stevie bij me komt, gelukkig kan deze knul nog wel goed ademen en goed drinken bij Rose.
Ze gaat echt om hem heen staan, net of ze hem beschermen wil voor alle ellende van de afgelopen dagen.
Stevie groeit, hij eet stoer met Rose een hapje mee. Klimt van de bank, die Rose ingenomen heeft want dat is de enigste juiste plek vind zij.
Dicht bij mij.... ik vind het zo sneu voor haar, haar eerste nest en dan zo je kinderen verliezen.
De mensen die zeggen dat een poes geen gevoel heeft, dat de natuur zo hard is... vraag me af waar de mensen dat vandaan halen.
Toen de kittens overleden waren mochten ze nog niet uit het nest,
Rose hield ze warm, likte ze, waste ze.... vreselijk om haar te horen miauwen als je het kitten inpakte.... ze liep mee als het kitten begraven werd en keek toe vanuit de ren.
Dat zijn de dingen die me op het netvlies gebrand staan, kittens die vechten voor iedere hap lucht, kittens waar je het leven uit ziet vloeien,
een verdrietige en wanhopige moederpoes die kijkt hoe haar kitten begraven wordt. Ik weet het ik moet me vermannen, sterk zijn en doorgaan...
dit zal niet de laatste keer zijn dat me zoiets overkomt.... nee soms is fokken helemaal niet zo leuk als je denkt.
10-10-2007
Het zijn heftige dagen geweest, maar het lijkt erop dat we het ergste overwonnen hebben.
Het is vreemd om ineens "zoveel" tijd te hebben, we hadden natuurlijk een heel strak schema voor de zieke kittens, en ineens was dat weg.
Nog steeds is de vermoeidheid enorm, en dat wordt natuurlijk gevoed door alles wat er gebeurd is.
De emoties zijn hoog hier, je leeft eigenlijk tussen hoop en vrees.... nog steeds.
Kleine Stevie knapt met de dag op, ik ben zo dankbaar dat Rose nog een kitten heeft. Ze is enorm van slag, loopt steeds te zoeken, komt bij je miauwen van he heb jij er nog een?
Dat is hartverscheurend. Papa Beau is erg lief voor haar, hij lijkt haar te troosten wijkt geen moment meer van haar zij.
Wat is dat toch bijzonder katers die zo meeleven met hun kittens, je hoort zo vaak dat dat anders is.
Ze liggen vaak met zijn tweeën en Stevie ligt dan tussen hun in.
Net of ze hem willen beschermen. Het is sneu een kitten alleen, gelukkig is Rose ook wel in voor een potje vechten met hem... en anders zijn papa Beau wel.
Hopelijk heeft hij over een week of 4 wat gezelschap van de kittens van Nana.
Stevie groeit goed zijn gewicht worden nalettend in de gaten gehouden...342, 374, 387,420, 443 en vanmorgen 460.
Hij "snurkt" enkel als hij heel diep ligt te slapen, maar zodra je hem op de andere zij legt is dat verdwenen. Langzaam begint de hoop te groeien dat Stevie de ziekte overwonnen heeft.
Hij staat onder strenge controle van de dierenarts.
Foto's hieronder heb ik gistermiddag van hem genomen.

11-10-2007
Langzaam begin ik te hopen dat Stevie de ziekte overwonnen heeft.
Vanavond een kleine mijlpaal de stoere man weegt 502 gram. Hij hapt al dapper mee met mama Rose van het lamshart.
 
In alle verdriet ben ik blij dat het Rose gegund is 1 van haar kinderen bij zich te houden.
Rose heeft het zwaar, ik weet niet of een poes depressief kan worden maar als dat zo is dan is ze dat zeker.
Ze is even alle zelfverzekerdheid kwijt.... ik hoop dat ze zich snel weer lekker gaat voelen en kan genieten van haar mooie zoon... zonder steeds op zoek te gaan naar zijn broers en zus.

14-10-2007
Kleine Charming Stevie is vandaag 5 weken oud, ik ben blij dat ik kan zeggen dat hij helemaal beter is.
Natuurlijk wil ik niet te vroeg juichen daarvoor ligt alles te gevoelig.
Stevie is inmiddels 546 gram, en eet dapper mee van het vers vlees dat mama Rose krijgt.
Vanmorgen vond Rose het wel eens tijd dat Stevie een kuikentje leerde eten.
Dus bracht ze een kuiken mee naar binnen en legde dat voor Stevie neer.
Stevie is best een slimme jongen maar wat hij hier nu mee moest?
Rose deed het even voor en niet veel later probeerde hij dapper ook een hap te nemen. Niet dat het lukte, maar mama Rose was schijnbaar tevreden en Stevie mocht weer verder op avontuur.
Het is wel sneu een kitten alleen, maar wat hebben we een geluk met onze abessijntjes want een ieder neemt Stevie op sleeptouw.
De een voor een knuffel, de ander voor verstoppertje, de andere voor een hardloopwedstrijd en opa Yamie is al druk bezig zijn kleinzoon de echte aby-streken te leren.
En als hij wil slapen en er is geen viervoeter in de buurt dan kruip je gewoon bij het personeel op schoot en droom je lekker warm en veilig in hun armen weg.
Het komt wel goed met dit wondertje wat wij Stevie noemen.

16-10-2007
Onze wonderboy groeit voorspoedig, de weegschaal gaf vanmorgen 604 gram aan.
Het is een kleine charmeur, en blinkt uit in kattenkwaad. Het is sneu dat hij alleen is je merkt dat hij bijvoorbeeld niet leert dat bijten zeer doet.
We proberen hem dat natuurlijk zo goed en zo kwaad als het kan te leren.
En dat lijkt te werken, ipv van liefdesbeetjes geeft hij je nu likjes, ik kan zeggen dat voelt stukken beter ;-)
Hij hapt al veel zelf, maar soms even drinken bij mama Rose is toch ook wel lekker. Rose geniet van die momenten ze straalt dan gewoon.
De meeste tepels zijn uitgedroogd er zijn er nog 2 actief, maar je merkt dat dat steeds minder wordt.
Hopelijk krijgt Stevie over 2 weken kleine speelkameraadjes erbij, wij hopen dat we dan Nana en haar Delightful Three naar beneden kunnen halen.

18-10-2007
Kleine Charming Stevie gaat steeds meer van de wereld ontdekken.
Vanmorgen wad hij al snel met zijn mama mee naar buiten geglipt, denk dat hij de ren wel eens wilde verkennen.
Helaas voor de stoere man vond ik dat geen goed idee, en dus werd hij snel naar binnen gehaald. Inmiddels weegt deze stoere man 642 gram.
En volgens mij is het het meest verwende abessijntje dat onze aardbol rijk is ;-)

20-10-2007
Morgen 6 weken oud, en gisteren al de eerste happen van de harde brokjes genomen.
Het gaat goed met Stevie, het is een heerlijk ondernemend mannetje !!!
En speelkameraadjes genoeg want alle abessijnen zijn dol op hem, en zodra hij maar een piepje geeft is er meteen een bij hem.

23-10-2007
Kleine Charming Stevie wordt al een hele kerel, inmiddels geeft de weegschaal 700+ gram aan.
Wat zijn we blij en trots op onze wondertje. Het gaat geweldig goed met hem, hij geniet van alle aandacht, en wij genieten intens van hem.
Het is geweldig zo'n kleine uk rond te zien rennen om die groten toch maar bij te houden tijdens het voetballen.
Hij stapt zo parmantig rond... is vreselijk mensgericht ligt het liefst de hele dag bij je op schoot of in je armen.
Nog even kleine Stevie en dan mag je spelen met de Delightful three. Wat zal dat een feest zijn.

Vanmorgen bracht de postbode wel iets heel speciaals.... een kaart van Charming Stevie.
Daarin de worden: Jullie zijn top, thanks Stevie XXX
De tranen stroomden toen ik het zag, dank je wel lieve vriendin.
Geen woorden voor wat dit kaartje met ons gedaan heeft.

25-10-2007
Vandaag een beetje feest, we zijn als cattery weer open...
vandaag zette de dierenarts zijn handtekening onder de gezondheidsverklaring.
Natuurlijk zijn we er emotioneel nog lang niet, het verwerken gaat nu denk ik pas beginnen.
Ondanks alles gaan we proberen te genieten van Charming Stevie.
Nana en de kleintjes blijven nog even boven, maar dit meer omdat Rose toch nog een en ander te verwerken heeft.
Ik heb geen idee hoe ze nu op Nana en kleintjes zou reageren, vandaar dit besluit.
 
Tijd voor rust, tijd om na te gaan denken, en vooral tijd om te gaan beseffen wat er allemaal gebeurd is.
Die tijd nemen we dan ook.
 
Stevie heeft in zijn drukke agenda even tijd gevonden om voor jullie te poseren ;-)

28-10-2007
Charming Stevie is vandaag 7 weken oud. De weegschaal geeft een gewicht aan van 800 gram, dus dat is allemaal keurig.
Het is een heerlijk ventje, reuze slim. Weet al precies dat alle lekkere hapjes uit de keuken komen.
Dat je als je heel snel bent je met een ander mee door het kattenluikje kan... en dat je dan net zo hard weer naar binnen gehaald wordt.
Maar dat is juist een heel leuk spelletje vind hij ;-)
Het is een heerlijk knuffelmannetje, ik dacht de afgelopen tijd zo vaak van ach arme zo alleen op te moeten groeien, maar Stevie en de andere laten me zien dat het helemaal niet zielig is.
Stevie heeft gewoon heel veel papa's en mama's en iedereen is even gek op deze kleine man.

3-11-2007
Charming Stevie is morgen alweer 8 weken oud, en de weegschaal geeft al bijna een kilo aan.
Het mannetje geniet van alles om zich heen, en komt je vaak even laten zien dat hij weer een nieuwe "prooi" gevangen heeft.

10-11-2007
Vanavond hebben wij afscheid genomen van de dochter van Nana en Beau, Valandil's Delightful Joy.
Bij de overgang naar vast voedsel raakte ze al snel aan de diarree... misschien speelde de melkklierontsteking die Nana op dat moment had ook mee.
Alle verzorging en liefde die ze gekregen heeft de afgelopen dagen neemt ze met zich mee.
Joy is vanavond overleden, ze mocht 5 weken en 4 dagen oud worden.
Dag kleine mooie meid, straal vanavond maar extra voor ons... alles is zo donker nu.
 
Wij nemen even onze rust dit zal dus voorlopig de laatste update van de dagboekjes zijn, de ellende en het verdriet is even teveel......
 
Anne-Marie & Erik
 

29-8-2008

Naar aanleiding van enkele reacties op de dagboekjes van de nesten die ik kreeg van mensen om me heen, schrijf ik eigenlijk dit stukje. Sommigen mensen lijken het niet te waarderen wanneer ik meld dat er een kitten is gestorven, anderen vinden het kennelijk niet verstandig dat ik dat doe. Waarom ik de informatie over de nestjes, hun groei, hun belevenissen maar ook de verdrietige gebeurtenissen zo op mijn website zet heeft een reden.Ik heb vóór alles niets te verbergen, en kittensterfte net na de geboorte of omdat ze ziek worden komt bij iedere fokker voor, vroeg of laat. Helaas trof het mij de 3 laatste nestjes, zonder mezelf op te hemelen kan ik zeggen dat ik een redelijke medische kennis heb, en ook heel snel door heb als er iets met een van mijn katten of kittens is. Een kitten is zó kwetsbaar en in de praktijk loop je altijd achter de feiten aan. 

Je kan je katten testen op vele dingen, en ik ben van mening dat wanneer je met een ras bezig bent dat ook je plicht is. Je kan de stambomen goed bestuderen zodat je weet wat voor een dingen er in een lijn voorkomen: dat zijn allemaal dingen die je zelf in de hand hebt en wat naar mijn mening een plicht is als je met een ras gaat fokken. Je kan een beetje “plannen” wie met wie een nestje gaat krijgen en wanneer dat ongeveer zal zijn. Maar wat je niet in de hand hebt is je kat, soms spelen hormonen een enorme rol, soms is een poes jaloers op kittens van een ander en wil graag mee moederen. Dan zul je in het welzijn van het dier moeten handelen ook al komt het jou even niet uit.  

Natuurlijk wensen en hopen we allemaal op een dolgelukkige en trotse moederpoes en een nestje dat voorspoedig groot wordt. Maar dat heb je buiten de dingen die je natuurlijk moet doen als bv goede en gezonde voeding, een hygiënische en rustige omgeving en ga zo maar door, niet altijd in de hand. Soms is een kitten niet klaar voor de grote wereld, soms is er in de zwangerschap iets niet helemaal goed gegaan met de ontwikkeling. Dan kan je snel in de gaten hebben dat er iets mis is, maar soms heb je ook geen idee wat er speelt. Dan kan je enkel observeren en ondersteunen waar nodig. En soms moet je moeilijke beslissingen nemen uit respect voor je kitten of je kat. Ze moeten een katwaardig bestaan kunnen leiden, kwakkelkatjes of katjes die altijd belemmerd worden in hun doen en laten is natuurlijk ook niet goed. En natuurlijk moet je dit per situatie bekijken.  

Even heb ik gedacht om dan maar te stoppen met de dagboekjes want natuurlijk heb ik zelf ook mijn verdriet als een kitten overlijdt, als elke behandeling niet aan lijkt te slaan. Ik ben een gevoelsmens en zodra ik geen traan laat als een kitten overlijdt of als ik een kitten naar zijn gouden mandje breng, stop ik per direct met fokken. Dit is wie ik ben, dit is de manier waarop ik met mijn cattery bezig wil zijn. Ik hoop ook dat mensen die dit lezen en die ook graag een nestje willen gaan doen er wat van kunnen leren, fokken is niet altijd leuk, een nestje is niet altijd genieten. Fokken is als een achtbaan: zo ben je op de top van het geluk, en niet veel later ben je onderaan en is alles minder leuk. Je moet het op kunnen brengen om soms je nachtrust op te geven, even niet bij vrienden op bezoek of vrienden bij jou. Ook dat is fokken, en nog altijd kan ik zeggen: fokken is voor mij een grote passie. Mijn dieren mijn alles, mijn kittens mijn kleine wondertjes. Dat is wie ik ben en waar ik voor sta. Op het moment dat ik dingen moet gaan verzwijgen, ben ik niet meer wie ik ben.

 

 

 


/                                                                                                                                                                                                                                           ?